ΤΗΛΕΦΩΝΟ: 0030 210 920 6000
IHG® TOLL FREE: 00 800 3122 1211

MAURICE BEJART - ΜΑΓΙΚΟΣ ΑΥΛΟΣ. ΑΠΟ ΤΙΣ 20 ΕΩΣ ΤΙΣ 30 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Τα περίφημα Bejart Ballet Lausanne έρχονται στην Αθήνα, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, για να παρουσιάσουν τη χορογραφία τους σε μία από τις πιο φημισμένες όπερες του Μότσαρτ, τον Μαγικό Αυλό. Η εξαίρετη μουσική του μουσικού έργου, που έντυσε το λιμπρέτο του Μαγικού Αυλού, χορογραφείται πιστά από τα μπαλέτα Μπεζάρ, προκειμένου να αποκαλυφθεί η βαθύτερη ουσία της κίνησης, υπηρετώντας την πλοκή. Η αιώνια διαμάχη των δύο φύλων, τα οποία για να ενωθούν θα πρέπει πρωτίστως να γνωρίσει το καθένα τον εαυτό του, διανθίζεται με κωμικά στοιχεία, που διαφαίνονται στην κίνηση, που προβάλλει την αθωότητα, την παιδική ματιά, σε αντιδιαστολή με τον μάλλον άκαμπτο, στιβαρό, ενήλικο κόσμο.

Το κεντρικό θέμα του έργου, η δύναμη της αγάπης για τον άνθρωπο, παρουσιάζεται με αντιπαραθέσεις, του καλού και του κακού, της αλήθειας και του ψέματος, που ενσαρκώνουν η Βασίλισσα της Νύχτας και ο Ζαράστρο αντίστοιχα.

Τα ελβετικά μπαλέτα Μπεζάρ, ιδρύθηκαν το 1987 από τον καταξιωμένο χορογράφο Μωρίς Μπεζάρ, ο οποίος είχε ήδη ιδρύσει και διευθύνει τα Μπαλλέτα του 20ου αιώνα, στις Βρυξέλλες. Από το 2007, καλλιτεχνικές διευθυντής των μπαλέτων διατελεί ο Gil Roman. Ο Μαγικός Αυλός συντέθηκε το 1791, σε λιμπρέτο του Εμάνουελ Σικανέντερ, φίλου και συνεργάτη του Μότσαρτ. και πρωτοπαρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στη Βιέννη. Από τότε και μετά τον θάνατο του Μότσαρτ, το έργο παρουσιάζεται από τις μεγαλύτερες μουσικές σκηνές παγκοσμίως και το κοινό, ενήλικες και παιδιά, το υποδέχονται με ενθουσιασμό.
Απολαύστε το σε μία ιδανική χορευτική εκδοχή στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, από τις 20 έως και τις 30 Δεκεμβρίου.

Περισσότερες πληροφορίες

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟ, ΤΟΥ ΤΖΟΥΖΕΠΠΕ ΒΕΡΝΤΙ, ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ, ΓΙΑ 8 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Μία «άγνωστη» όπερα, που ωστόσο θεωρείται πλέον κορυφαία ως προς την ωριμότητα του ύφους της μουσικής του Βέρντι, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Εθνική Λυρική Σκηνή, με την πλέον ιδανική της σύνδεση: Ο διεθνώς αναγνωρισμένος και πολυβραβευμένος σκηνοθέτης, Σερ Νίκολας Χάιντερ, ο δημιουργός των σκηνικών και των κοστουμιών Μπομπ Κρώλεϋ, σκηνογράφος που έχει έως σήμερα κερδίσει επτά βραβεία Τόνυ και δύο βραβεία Ολίβιε, ο εξαιρετικός στους ευρηματικούς φωτισμούς Μαρκ Χέντερσον, ο Φιλίπ Ωγκέν, διακεκριμένος αρχιμουσικός που έχει διευθύνει μερικές από τις σημαντικότερες όπερες παγκοσμίως σε μεγάλα θέατρα, όπως της Βιέννης, του Μιλάνου, της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, κορυφαίοι ερμηνευτές με διεθνή ακτινοβολία. Ανάμεσά τους, ο διάσημος Αργεντίνος τενόρος Μαρσέλο Πουέντε στον ρόλο του Ντον Κάρλο, ο εντυπωσιακός βαθύφωνος Αλεξάντερ Βινογκράντοφ στο ρόλο του Φιλίππου Β΄, ενώ στον ρόλο του Ροντρίγκο, εναλλάσσονται ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος με τον Δημήτρη Πλατανιά, και οι δύο σπουδαίοι βαρύτονοι πρωταγωνιστές. Στους γυναικείους ρόλους ξεχωρίζουν η Μπάρμπαρα Φρίττολι, Ιταλίδα σοπράνο με διεθνείς εμφανίσεις, η γνωστή Ρουμάνα υψίφωνος της ΕΛΣ, Τσέλια Κοστέα, η μέτζο σοπράνο Εκατερίνα Γκουμπάνοβα, περιζήτητη έπειτα από την ερμηνεία της στον ρόλο της Μπρανγκαίνε στον Τριστάνο και Ιζόλδη και η Έλενα Ζίντκοβα, βραβευμένη ως εξέχουσα Ρωσίδα καλλιτέχνης.

Στον Ντον Κάρλο, μουσικό έργο βασισμένο στο θεατρικό του Φρήντριχ Σίλλερ, το κεντρικό πρόσωπο ξεδιπλώνει τις βαθιές πτυχές ενός ανθρώπινου χαρακτήρα που προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ του καθήκοντος και του συναισθήματος του, εκφράζοντας μέσα από τον χαρακτήρα του τη σύγκρουση μεταξύ της κοσμικής και της θρησκευτικής εξουσίας, τα όρια του φιλελευθερισμού και της απολυταρχίας, θέματα που απασχολούσαν έντονα τον πολιτικοποιημένο Βέρντι. Ωστόσο στην όπερα αυτή ο Βέρντι δε διαχειρίζεται γνωστά ιστορικά γεγονότα, αλλά πρόσωπα της φαντασίας, προκειμένου να αναδείξει πολιτικά θέματα. Η σκηνοθεσία του Νίκολας Χάιντερ βοηθά σε αυτή ακριβώς την κατεύθυνση, στην ανάδειξη της ανεπίλυτης διαμάχης μεταξύ εκκλησίας και κράτους, κάνοντας κοινό και κριτικούς να αναφέρονται στη συγκεκριμένη παραγωγή, ως το αποτέλεσμα μίας ευφυούς προσέγγισης.

Περισσότερες πληροφορίες

«ΤΟ ΝΗΜΑ» ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ, ΣΤΙΣ 21 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

The Thread, ελληνικά «το Νήμα», η μεγάλη ελληνική διεθνής παραγωγή χορού που παρουσιάστηκε με τεράστια επιτυχία στη Μέκκα του χορού στο Sadler’s Wells του Λονδίνου και απέσπασε εξαιρετικές κριτικές από το κοινό και τους κριτικούς, έρχεται στο Μέγαρο για πέντε παραστάσεις το Νοέμβριο και δύο παραστάσεις αρχές Δεκεμβρίου. Το νήμα «ενώνει» δύο κόσμους, φαινομενικά αντίθετους και αντικρουόμενους, ουσιαστικά αλληλένδετα δεμένους και αλληλοσυμπληρώμενους. Τον εξωστρεφή, σταθερό κόσμο της παράδοσης και τον κόσμο της σύγχρονης κίνησης που απορρέει από μέσα προς τα έξω, κάνοντας συνεχή ενδοσκόπηση, φωτίζοντας πτυχές υπόγειες, που οι άνθρωποι αδυνατούμε να αποδεχτούμε αμαχητί.

Το Νήμα σε σκηνοθεσία και χορογραφία του Ράσσελ Μάλιφαντ αποδομεί και ανασυνθέτει την κίνηση από το παρελθόν στο σήμερα, από τον παραδοσιακό χορό στον σύγχρονο χορό, δημιουργώντας ένα νέο σύνολο που συνθέτει αρμονικά το χθες και το σήμερα. Η πρωτότυπη μουσική που έχει βασιστεί η χορογραφία είναι του Βαγγέλη Παπαθανασίου, ενώ τα κοστούμια τα έχει δημιουργήσει η νέα και εξαιρετικά εμπνευσμένη σχεδιάστρια μόδας, Μαίρη Κατράντζου. Οι φωτισμοί που συμβάλλουν ουσιαστικά στο τελικό οπτικό αποτέλεσμα και λειτουργούν σα σκηνικό, είναι του Μάικλ Χαλς.

20-24 Νοεμβρίου & 3, 4 Δεκεμβρίου 2019. Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη – Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Περισσότερες πληροφορίες

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ & ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΕ ΕΙΧΕΣ ΔΕΙ ΝΑ ΧΟΡΕΥΩ ΒΑΛΣ

Με τον αξιοπρόσεκτο τίτλο «Ελέφαντας & θα έπρεπε να με είχες δει να χορεύω βαλς» (Elephant & you should have seen me dancing waltz), ο εικαστικός, περφόρμερ και σκηνοθέτης Ραμπί Μρουέ δημιουργεί για το Dance On Ensemble δύο έργα – γροθιά για το τραύμα που παραμένει κοινό σε όλους τους ανθρώπους αλλά και τόσο υποκειμενικό την ίδια στιγμή.

Το Elephant, το πρώτο από τα δύο έργα της βραδιάς, «μιλά» για την ανθρώπινη φύση πάνω σε ένα σκηνικό από 316 σχέδια νεκρών σωμάτων που ζωγράφιζε ο καλλιτέχνης επί ένα χρόνο (ένα την ημέρα). Με τη συνδρομή δύο χορευτών -Ty Boomershine και Jone San Martin - ο Μρουέ ξεδιπλώνει την ανθρώπινη φύση όπως ξεπροβάλει έπειτα από ένα ακραίο βίαιο γεγονός, από έναν πόλεμο ή ένα έγκλημα.

Στο δεύτερο έργο, με τίτλο you should have seen me dancing waltz, μία συμπαραγωγή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών και του Ιδρύματος Ωνάση, το ανθρώπινο σώμα γίνεται το σύνορο μεταξύ του έξω κόσμου και του εσωτερικού, τονίζοντας τον εμφύλιο πόλεμο των δύο πλευρών με κοινό σημείο αναφοράς το σώμα του χορευτή.

Το έργο στο σύνολό του παρουσιάζεται σε παγκόσμια πρώτη στη Στέγη, προσφέρει στο κοινό τη δυνατότητα θέασης των εμπειριών πολέμου και πολιτικών αγώνων του Ραμπί Μρουέ, που ωστόσο εκφράζονται δημιουργικά από τον άκρως πολιτικοποιημένο δημιουργό.

Περισσότερες πληροφορίες