ΤΗΛΕΦΩΝΟ: 0030 210 920 6000
IHG® TOLL FREE: 00 800 3122 1211

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟ, ΤΟΥ ΤΖΟΥΖΕΠΠΕ ΒΕΡΝΤΙ, ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ, ΓΙΑ 8 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Μία «άγνωστη» όπερα, που ωστόσο θεωρείται πλέον κορυφαία ως προς την ωριμότητα του ύφους της μουσικής του Βέρντι, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Εθνική Λυρική Σκηνή, με την πλέον ιδανική της σύνδεση: Ο διεθνώς αναγνωρισμένος και πολυβραβευμένος σκηνοθέτης, Σερ Νίκολας Χάιντερ, ο δημιουργός των σκηνικών και των κοστουμιών Μπομπ Κρώλεϋ, σκηνογράφος που έχει έως σήμερα κερδίσει επτά βραβεία Τόνυ και δύο βραβεία Ολίβιε, ο εξαιρετικός στους ευρηματικούς φωτισμούς Μαρκ Χέντερσον, ο Φιλίπ Ωγκέν, διακεκριμένος αρχιμουσικός που έχει διευθύνει μερικές από τις σημαντικότερες όπερες παγκοσμίως σε μεγάλα θέατρα, όπως της Βιέννης, του Μιλάνου, της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, κορυφαίοι ερμηνευτές με διεθνή ακτινοβολία. Ανάμεσά τους, ο διάσημος Αργεντίνος τενόρος Μαρσέλο Πουέντε στον ρόλο του Ντον Κάρλο, ο εντυπωσιακός βαθύφωνος Αλεξάντερ Βινογκράντοφ στο ρόλο του Φιλίππου Β΄, ενώ στον ρόλο του Ροντρίγκο, εναλλάσσονται ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος με τον Δημήτρη Πλατανιά, και οι δύο σπουδαίοι βαρύτονοι πρωταγωνιστές. Στους γυναικείους ρόλους ξεχωρίζουν η Μπάρμπαρα Φρίττολι, Ιταλίδα σοπράνο με διεθνείς εμφανίσεις, η γνωστή Ρουμάνα υψίφωνος της ΕΛΣ, Τσέλια Κοστέα, η μέτζο σοπράνο Εκατερίνα Γκουμπάνοβα, περιζήτητη έπειτα από την ερμηνεία της στον ρόλο της Μπρανγκαίνε στον Τριστάνο και Ιζόλδη και η Έλενα Ζίντκοβα, βραβευμένη ως εξέχουσα Ρωσίδα καλλιτέχνης.

Στον Ντον Κάρλο, μουσικό έργο βασισμένο στο θεατρικό του Φρήντριχ Σίλλερ, το κεντρικό πρόσωπο ξεδιπλώνει τις βαθιές πτυχές ενός ανθρώπινου χαρακτήρα που προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ του καθήκοντος και του συναισθήματος του, εκφράζοντας μέσα από τον χαρακτήρα του τη σύγκρουση μεταξύ της κοσμικής και της θρησκευτικής εξουσίας, τα όρια του φιλελευθερισμού και της απολυταρχίας, θέματα που απασχολούσαν έντονα τον πολιτικοποιημένο Βέρντι. Ωστόσο στην όπερα αυτή ο Βέρντι δε διαχειρίζεται γνωστά ιστορικά γεγονότα, αλλά πρόσωπα της φαντασίας, προκειμένου να αναδείξει πολιτικά θέματα. Η σκηνοθεσία του Νίκολας Χάιντερ βοηθά σε αυτή ακριβώς την κατεύθυνση, στην ανάδειξη της ανεπίλυτης διαμάχης μεταξύ εκκλησίας και κράτους, κάνοντας κοινό και κριτικούς να αναφέρονται στη συγκεκριμένη παραγωγή, ως το αποτέλεσμα μίας ευφυούς προσέγγισης.

Περισσότερες πληροφορίες

«ΤΟ ΝΗΜΑ» ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ, ΣΤΙΣ 21 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

The Thread, ελληνικά «το Νήμα», η μεγάλη ελληνική διεθνής παραγωγή χορού που παρουσιάστηκε με τεράστια επιτυχία στη Μέκκα του χορού στο Sadler’s Wells του Λονδίνου και απέσπασε εξαιρετικές κριτικές από το κοινό και τους κριτικούς, έρχεται στο Μέγαρο για πέντε παραστάσεις το Νοέμβριο και δύο παραστάσεις αρχές Δεκεμβρίου. Το νήμα «ενώνει» δύο κόσμους, φαινομενικά αντίθετους και αντικρουόμενους, ουσιαστικά αλληλένδετα δεμένους και αλληλοσυμπληρώμενους. Τον εξωστρεφή, σταθερό κόσμο της παράδοσης και τον κόσμο της σύγχρονης κίνησης που απορρέει από μέσα προς τα έξω, κάνοντας συνεχή ενδοσκόπηση, φωτίζοντας πτυχές υπόγειες, που οι άνθρωποι αδυνατούμε να αποδεχτούμε αμαχητί.

Το Νήμα σε σκηνοθεσία και χορογραφία του Ράσσελ Μάλιφαντ αποδομεί και ανασυνθέτει την κίνηση από το παρελθόν στο σήμερα, από τον παραδοσιακό χορό στον σύγχρονο χορό, δημιουργώντας ένα νέο σύνολο που συνθέτει αρμονικά το χθες και το σήμερα. Η πρωτότυπη μουσική που έχει βασιστεί η χορογραφία είναι του Βαγγέλη Παπαθανασίου, ενώ τα κοστούμια τα έχει δημιουργήσει η νέα και εξαιρετικά εμπνευσμένη σχεδιάστρια μόδας, Μαίρη Κατράντζου. Οι φωτισμοί που συμβάλλουν ουσιαστικά στο τελικό οπτικό αποτέλεσμα και λειτουργούν σα σκηνικό, είναι του Μάικλ Χαλς.

20-24 Νοεμβρίου & 3, 4 Δεκεμβρίου 2019. Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη – Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Περισσότερες πληροφορίες

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ & ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΕ ΕΙΧΕΣ ΔΕΙ ΝΑ ΧΟΡΕΥΩ ΒΑΛΣ

Με τον αξιοπρόσεκτο τίτλο «Ελέφαντας & θα έπρεπε να με είχες δει να χορεύω βαλς» (Elephant & you should have seen me dancing waltz), ο εικαστικός, περφόρμερ και σκηνοθέτης Ραμπί Μρουέ δημιουργεί για το Dance On Ensemble δύο έργα – γροθιά για το τραύμα που παραμένει κοινό σε όλους τους ανθρώπους αλλά και τόσο υποκειμενικό την ίδια στιγμή.

Το Elephant, το πρώτο από τα δύο έργα της βραδιάς, «μιλά» για την ανθρώπινη φύση πάνω σε ένα σκηνικό από 316 σχέδια νεκρών σωμάτων που ζωγράφιζε ο καλλιτέχνης επί ένα χρόνο (ένα την ημέρα). Με τη συνδρομή δύο χορευτών -Ty Boomershine και Jone San Martin - ο Μρουέ ξεδιπλώνει την ανθρώπινη φύση όπως ξεπροβάλει έπειτα από ένα ακραίο βίαιο γεγονός, από έναν πόλεμο ή ένα έγκλημα.

Στο δεύτερο έργο, με τίτλο you should have seen me dancing waltz, μία συμπαραγωγή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών και του Ιδρύματος Ωνάση, το ανθρώπινο σώμα γίνεται το σύνορο μεταξύ του έξω κόσμου και του εσωτερικού, τονίζοντας τον εμφύλιο πόλεμο των δύο πλευρών με κοινό σημείο αναφοράς το σώμα του χορευτή.

Το έργο στο σύνολό του παρουσιάζεται σε παγκόσμια πρώτη στη Στέγη, προσφέρει στο κοινό τη δυνατότητα θέασης των εμπειριών πολέμου και πολιτικών αγώνων του Ραμπί Μρουέ, που ωστόσο εκφράζονται δημιουργικά από τον άκρως πολιτικοποιημένο δημιουργό.

Περισσότερες πληροφορίες

ΑΚΡΙΘΑΚΗΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ

Μία έκθεση που την περίμεναν πολλοί. Αλέξης Ακριθάκης στο Μουσείο Μπενάκη. Σε συνέχεια των αφιερωμάτων του Μουσείου στους μεγάλους Έλληνες ζωγράφους.

Αν ζούσε σήμερα, θα ήταν 80 χρόνων. Με αφορμή την επέτειο της γέννησής του, και 25 χρόνων από τον θάνατό του, το Μουσείο Μπενάκη πραγματοποιεί έκθεση αφιερωμένη στον σημαντικό Έλληνα ζωγράφο, στον Αλέξη Ακριθάκη. Στην έκθεση δόθηκε ο τίτλος «τσίκι – τσίκι», έτσι όπως αποκαλούσε τη συγκεκριμένη αναγνωρίσιμη τεχνική του καλλιτέχνη, ο μεγάλος συγγραφέας Κώστας Ταχτσής, στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Για άλλους, η συγκεκριμένη ονοματοθεσία δόθηκε από τον ίδιο τον καλλιτέχνη, ο οποίος έτσι συνήθιζε να αποκαλεί τη σχολαστική επανάληψη των μοτίβων του, που μοιάζουν αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ταυτόσημα. Ωστόσο, εκτός από τη συγκεκριμένη σειρά – τεχνοτροπία που απασχόλησε τον Ακριθάκη για περίπου μία δεκαετία (1965-1975), στην έκθεση έχουν επιλεγεί και άλλα έργα του ζωγράφου που θεωρήθηκαν σημαντικά για την εξέλιξη της προσωπικής του δημιουργικής ταυτότητας και της εικαστικής του πορείας.

Οι επιμελητές της έκθεσης, ο Αλέξιος Παπαζαχαρίας και η κόρη του καλλιτέχνη Χλόη Geitmann – Ακριθάκη αναφέρουν χαρακτηριστικά ότι τα έργα του Ακριθάκη που έχουν επιλεγεί και εκτίθενται, χαρακτηρίζονται από την ίδια λογική, με μέσο το μελάνι και το χαρτί. Ένα μέσο που χρησιμοποιούν τα παιδιά και που καθώς μεγαλώνουμε «ξεθωριάζει» ως τρόπος έκφρασης. Στον Ακριθάκη ωστόσο, έμεινε ανεξίτηλη και αιφνιδιαστικά όμορφη. Τα έργα του καλλιτέχνη, ανεξάρτητα από τον όγκο τους ή και το θέμα τους, είναι σχεδόν πάντα πολιτικά, σχολιάζουν την επικαιρότητα, αλλά το κάνουν με μία αισιόδοξη, παιχνιδιάρικη ματιά. Στην έκθεση που θα διαρκέσει έως τις 17 Νοεμβρίου, έχουν προγραμματιστεί ξεναγήσεις, κάθε Σάββατο στις 12 το μεσημέρι.

Περισσότερες πληροφορίες